Jurel

Onlangs vertegenwoordigde een vader zijn minderjarige zoon voor een sector Kanton vanwege een overtreding van de APV. De zoon had tegen een agent ‘loser’ gezegd. Het OM vond het vergrijp serieus genoeg om tot vervolging over te gaan (op grond van de APV), maar achtte belediging van een ambtenaar in functie te lastig om te bewijzen, vandaar het beroep op de APV.

Eerste vraag van de rechter (met aardappel in de keel): “Zo, u bent de papa?”

De vader geeft aan dat hij de telastelegging niet onder de delictsomschrijving vindt passen (de APV ging over ordeverstoring).

Rechter: “Nounou, u kent de taal. Bent u soms jurist?”

De vader mompelt wat en geeft aan een pleitnotitie te hebben. Daar had de rechter niet echt belangstelling voor. Als uit het niets komt opeens de volgende vraag.

Rechter: “Kent u Shakespeare?”

De vader zegt enigszins verbouwereerd “eh ja”.

Rechter: “Much ado about nothing, daar doet deze zaak me wel aan denken”

Vervolgens nam de rechter het geval met de zoon door. Dat deze iets heel stouts had gedaan, enzo. De vader mag nog even de pleitnotitie overhandigen.

Rechter: “Zozo, u haalt zelfs enkele van mijn collega’s aan”

De vader probeert nog een en ander toe te lichten, maar krijgt daarvoor niet de kans.

Rechter: “Ik had u niet het woord gegeven”

De vader geeft het op en murmelt nog excuses.

Rechter: “NIET aanvaard”.

Ik denk dat (met mobiele telefoon opgenomen) filmpjes van deze rechter het goed zouden doen op Youtube. Hierbij is wel voorzichtigheid geboden, zo leert een recente Italiaanse zaak waarin een student een docent met de telefoon filmde en nu 18.000 euro boete boven het hoofd hangt wegens privacy schending. Nu echter rechtszaken openbaar zijn en de rechter een publieke functie uitoefent, lijkt privacy hieraan niet in de weg te staan zolang er toestemming van de verdachte is. De rechter bepaalt echter de orde ter zitting en kan op die grond opnamen verbieden. Ook hanteren Rechtbanken richtlijnen voor de pers en voor audiovisuele opnamen. Op dit moment is hiervoor voorafgaande toestemming nodig. Net als de Italiaanse student door bleef filmen nadat de docent vroeg haar te stoppen, is het wellicht een idee om bovengenoemde of andere rechter te filmen, en in geval hij dit verbiedt door te gaan. Dan zal waarschijnlijk een verwijdering uit de zaal volgen en ook hier een fikse boete. In het daarop volgende proefproces (tot aan het EHRM?) wordt dan misschien bepaald dat onder de bovengeschetste omstandigheden opnamen niet verboden mogen worden. Immers, als je zelfs een tekening van de verdachte mag maken, waarom dan geen filmpje van de rechter?

This entry was posted on maandag, oktober 22nd, 2007 at 15:47 and is filed under Algemeen, Privacy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.